شب سوم چو رسید از مه شعبان

شب سوم چو رسید از مه شعبان، مه عترت، مه قرآن، چه مبارک سحری بود که خورشید جمال پسر فاطمه یکباره درخشید، ادب بین که شب چارم شعبان، پی آن ماه فروزنده عیان گشت ز برج شرف و غیرت و ایثار، به بیت علی آن حجت دادار، مه ام بنین حضرت عباس علمدار، قضا گفت: که این است همان شیر خروشان علی حیدر کرار، قدر گفت: که این است به خیل شهدا سرور و سالار، فلک گفت: بشر یا ملک است این؟ زهی از این گل رخسار که بخشید صفا چشم و دل اهل صفا را

هله ای فاطمه ی دوم مولا، صدف بحر تولّی، گهرت باد مبارک، توئی آن نخل ولایت، که بود میوه ی نابت قمر برج هدایت، دُرِ دریای عنایت، ثمرت باد مبارک، قمرت باد مبارک، گل رخسار

گرامی پسرت باد مبارک، ز علی باد سلامی به بلندای تجلای ولایت به تو و لاله ی یاس تو و ماه رخ عباس که سرمست حسین است، که پابست حسین است، همه هست حسین است، بگو دست حسین است، ببین در رخ نورانی او هیبت و اجلال علی شیر خدا را

الا حور و ملک، جن و بشر، خلق سماوات و زمین، جشن بگیرید که امشب علی و فاطمه و فاطمه ی ام بنین و حسن و شخص حسین بن علی جشن گرفتند و همه وصف ابوالفضل علمدار سرودند، همه چشم به عباس گشودند، و همه حمد خداوند نمودند که در باغ ولا، دسته گل یاس خوش آمد، پسر شیر خدا حضرت عباس، خوش آمد، صلوات علی و فاطمه بر ماه جمالش، به جلالش، به کمالش، به خصالش، به دو ابروی هلالش، ز رسول اله و آلش بفشانید به پایش گهر مدح و ثنا را

نشنیدید که قنداقه ی آن ماه جبین در بغل ام بنین بود؟ چو خورشید که بر بام زمین بود، تو گوئی که مگر در بغل فاطمه ی بنت اسد، حیدر کرار، علی شیر خداوند مبین بود، که آن مادر فرخنده چو یک اختر تابنده که دور سر خورشید بگردد، به ادب آمد و گرداند به دور سر ریحانه ی زهرا قمرش را وَ ندا داد که ای نور دل فاطمه، عباس عزیزم به فدایت، نگهش کن که بود یار تو و سرور و سالار، تمام شهدا را

همه دیدند که قنداقه ی عباس بود بر سر دست اسد ا...، چو خورشید که گیرد به بغل ماه و زند بوسه به پیشانی و دستش،

پس از آن یاد کند در شب میلاد وی از صبح الستش که فدای پسر فاطمه گردد سر و جان و تن و دستش، وَ کند یاد علمداری و سقائی و فرماندهی کل قوایش، ادب و عشق و وفایش، شرف و صدق و صفایش، به زمین آمدن از عرش خدا، قامت رعنا و رسایش، عجبا دید در آن چهره همه واقعه ی کرببلا را

ای نبی خوی و علی صولت و زهرا صفت، آیینه ی حلم حسن و دیده بیدار حسینی، تویی آن ماه که خود غرق در انور حسینی، نه فقط در شب عاشور و صف کرببلا، کز شب میلاد گرفتار حسینی، همه جا یار حسینی، پسر شیر خدایی و علمدار حسینی، تو ابوفاضل و فرمانده ی انصار حسینی، ز خداوند و ملایک ز رسولان و امامان و شهیدان الهی، همه دم باد درودت، همه جا باد سلامت که رساندی به کمال از ادب و غیرت و جانبازی خود دوستی و عشق و وفا را

تو یم غیرت و ایثار و وفائی که پیمبر به تو نازد، تو به بی دستی خود دست خدائی که علی ساقی کوثر به تو نازد، تویی عباس که صدیقه ی اطهر به تو نازد، حسن آن حجت داور به تو نازد، تو همان یار حسینی که حسین بن علی در صف محشر به تو نازد، تو همان میر سپاهی که همانا علی اکبر به تو نازد، تویی آن ساقی بی آب که حتی علی اصغر به تو نازد، پسر ام بنین استی و بیش از همه مادر به تو نازد، که تو کردی به صف کرببلا یاری مصباح هدی را

تو

همان ماه بنی هاشم و شمع شهدائی، تو به دریای عطش با جگر تشنه ی خود آب بقائی، تو کنار حرم خون خدا صاحب ایوان طلائی، تو به بی دستی خود از همگان عقده گشائی، تو فراتر ز تمام شهدا روز جزائی، حرمت، علقمه، خود کعبه ی ارباب دعایی، تو حسین دگر فاطمه، تو خون خدایی، به خدا صاحب لطف و کرم و جود و سخائی، تو همان باب حوائج، تو همان بحر عطائی، تو امید همه عالم تو چراغ ره مائی، تو علمداری و فرمانده ی کل شهدائی، چه شود دست بگیری ز کرم «میثم» افتاده ز پا را؟