خاندان عصمت (ع) › حضرت ابوالفضل(ع)
باز مرغ جان من پرواز کرد
باز مرغ جان من پرواز کرد
نغمه های آسمانی ساز کرد
غنچه ی لعل لبش را باز کرد
حرف عشق و عاشقی آغاز کرد
تا که قلب جمله را شیدا کند
بوسه های عشق را معنا کند
حال ای صحب دل نیکو خصال
وی حقیقت پیشه ی صاحب جمال
گوش جان بسپار تا احیا شوی
آشنا با بوسه ی مولا شوی
در تمام عمر با شور و شعف
بوسه بر یک دست زد شاه نجف
دست دست شاخه ای از یاس بود
دست دست حضرت عباس بود
گفت با مولا امیر المؤمنین
همسر آزاده اش ام البنین
یا علی ای آفرینش را سبب
ای که دست توست از آیات رب
از چه می بوسی تو برگ یاس را
دستهای کوچک عباس را
هستی هستی علی از هست توست
آبروی ذوالفقار از دست توست
آدم آن عبد خدای لم یزل
دست بوست بوده از روز ازل
نوح و ادریس و شعیب و شیث و هود
دستبوست در قیام و در قعود
گفت احمد آن یم صدق و صفا
در شب معراج در اوج لقا
هر کجا غم گشت سد راه من
بود دستان علی همراه من
دست او پرورده
ی دست شماست
دست تو مولا علی دست خداست
از چه می بوسی تو برگ یاس را
دستهای کوچک عباس را
در جوابش گفت با صوت جلی
مظهر جود و سخا یعنی علی
دستهای من اگر دست خداست
دستهای این پسر مشکل گشاست
قلب هر آزاده ای سرمست اوست
روز عاشورا علم در دست اوست
افتخارش بس که او سقا بود
دست او در دامن زهرا بود
دست او زینت فزای محشر است
دست او جام شراب کوثر است
گر بخواهد مرده احیا می کند
صد هزاران کور بینا می کند
نام او در قلب طوفان می کند
بی دوا صد درد درمان می کند