خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
خون جبین من که سرازیر می شود
خون جبین من که سرازیر می شود
صوت نوک نیزه، جهانگیر می شود
پیشانیم به چوبه ی محمل که می خورد
قرآن روح بخش تو، تفسیر می شود
هر قطره خون، که می چکد از زخم حنجرت
آن قطره یک شکوفه ی تکبیر می شود
تا دخترت نرفته ز دستم سخن بگو
لب باز کن عزیز دلم، دیر می شود
در زیر کعب نی، نفسِ بی صدای ما
در قلب سخت سنگْ دلان، تیر می شود
هر آیه ای که از لب خشکت رسد به گوش
برنّده تر، ز نیزه و شمشیر می شود
ما را اگر زدند لئیمان، عجیب نیست
روبَهْ کنار خانه ی خود شیر می شود
اطفال کوفه، سیر زِ نانند و ای عجب
طفل گرسنه ی تو ز جان سیر می شود
دیشب سه ساله خواب تو را دید و گفتمش
کنج خرابه خواب تو تعبیر می شود
«میثم» ببند لب که از این نظمِ سینه سوز
عرش خدا، ز غصه زمینگیر می شود