خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
بال و پر پرنده ای شکسته تو کنج قفس
بال و پر پرنده ای شکسته تو کنج قفس
قصه ی تنها شدنش یادش میاد نفس نفس
یکی دو تا نیست غم او اندازه ی آسمونه
به یاد فاطمیه باز روضه ی مادر می خونه
فلک دیدی چه خاکی بر سرم کرد
به طفلی رخت ماتم در برم کرد
الهی بشکنه دست مغیره
میون کوچه ها بی مادرم کرد
امون از دل زینب زینب زینب(3)
تا که می بینه عکسشو تو موج انعکاس آب
می باره و یادش میاد تلظّی طفل رباب
یادش میاد عمویی که قول داده بود به بچه ها
نیومد و دل حسین همش می کرد خدا خدا
خداوندا علمدارم نیامد
یگانه یاور و یارم نیامد
امون از دل زینب زینب زینب(3)
هزار تا زخم بی زبون مونده هنوز روی لبش
خاطره های کربلا خیمه زدند مقابلش
از زمین و از آسمون از زمونه دلش پُره
برای آخرین دفه درد دلاشو می شمُره
سه غم اومد سراغم هر سه یک بار
غریبی و اسیری و غم یار
غریبی و اسیری چاره داره
ولی آخر کشد من را غم یار
امون از دل زینب زینب زینب(3)
با لب تشنه کربلا حسینو سربریدنش
تو ازدحام قتلگاه به خاک و خون کشیدنش
ابریه آسمونشو یکی شده روز و شبش
بجای أشهد می شینه یه جمله روی لبش
اگر کشتند چرا آبش ندادند
تو را ز آن درّ نایابت ندادند
اگر کشتند چرا خاکت نکردند
کفن بر جسم صد چکت نکردند
امون از دل زینب زینب زینب(3)