خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
آفتاب فاطمه هلال زینب
آفتاب فاطمه هلال زینب
از سر نی کن نگه بر حال زینب
تو بخوان قرآن برایم من به دنبالت بیایم
ای حسینم ای حسینم
زخم سنگ و روی نورانی که دیده
اشک چشم و خون پیشانی که دیده
سایه بان محمل من همرهت آید دل من
ای حسینم ای حسینم
این دو روزی که جمالت را ندیدم
هم فسردم، هم شکستم، هم خمیدم
غم مرا در خون نشانده چیزی از زینب نمانده
ای حسینم ای حسینم
تو به نوک نیزه، من محمل نشینم
رو به من کن تا که رویت را ببینم
ای رخت آیینه ی من رخ بنه بر سینه ی من
ای حسینم ای حسینم
من که خود چشم خداوند ودودم
نونهالان تو را گم کرده بودم
ناله از دل می کشیدم در بیابان می دویدم
ای حسینم ای حسینم
ای رخت وجه خدا جلّ جلاله
یک تکلّم کن تو با طفل سه ساله
می کند دائم نگاهت آمده از قتلگاهت
ای حسینم ای حسینم
کاش می شد مثل گل رویت ببویم
از رخت با گریه خاکستر بشویم
کی دهد دشمن مجالم پای نی چون نی بنالم
ای حسینم ای حسینم