خاندان عصمت (ع) › حضرت زینب(س)
به بارش آمده طبعم چو ابرهای بهار
به بارش آمده طبعم چو ابرهای بهار
به مدح دختر والای حیدر کرار
همان که هستی هستی ز
هست اوست که هست
همانکه خاک درش بر فراز عرش نشست
نخی ز مقنعه اش تار و پود عفت شد
نقاب ماه جمالش اساس عصمت شد
نجابت از کف او آب زندگی نوشید
ز چشمه سار وجودش وقار می جوشید
به نام اوست به دریای عشق هر موجی است
مقام عشق مجسم فزون ز هر اوجی است
من و ستایش آن جلوه ی خدا هیهات
که دست ذره به خور می رسد کجا هیهات
الا عقیله ی هاشم تو خود ز خویش بگو
بریز از لب می گون شراب را به سبو
منم که ثانی زهرای اطهرم خوانند
منم که تالی بی مثل حیدرم دانند
منم طلوع منم فجر من فلق هستم
منم غروب غم افزا و من شفق هستم
من آن خدای غم و درد و داغ و هجرانم
منم که معنی درد فراق و حرمانم
کجا دو چشمه ی چشم من و کجا زمزم
کجاست سوخته ای تا شود مرا همدم
کجاست آن دل آتش گرفته تا گویم
ز بخت تیره چسان شد سپید گیسویم
غریبه گان مروت حیا نمی کردند
ز هیچ گونه جنایت اِبا نمی کردند
غبار و گرد و اسیری نشست روی سرم
ز تند باد حوادث شکست بال و پرم
ستاره گان حرم را به ریسمان بستند
بگو ز جور زمین را به آسمان بستند
میان آن همه لشکر چو بی کسم دیدند
به اشک بی کسی من ناکسانه خندیدند