خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
بی تو دلم به غیر غمت مبتلا نشد
بی تو دلم به غیر غمت مبتلا نشد
بی تو غمی نبود که مهمان ما نشد
یادش بخیر دوش عمویم بلند بود
تا بود پای من به زمین آشنا نشد
حالا ببین که قسمتم از کوچه های شام
جز زخم های شانه و جز درد پا نشد
از آن زمان که بال مرا هم شکسته اند
دیوار این خرابه برایم عصا نشد
از کوچه ها بپرس چرا قامتم شکست
از پنجه ای بپرس که از ما رها نشد
شکر خدا که چوب تر خیزران شکست
جایی که شرمگین لبت بی حیا نشد
شکر خدا که معجری از خیمه مانده بود
شکر خدا که چشم کسی غرق ما نشد
تقصیر آتش است اگر شانه گیر کرد
طوری گره زده است به مویم که وا نشد
من از تمام روضه ی تو ارث برده ام
افسوس قسمتم نخی از بوریا نشد
(بابا اگر بپرسی که گوشواره ات کجاست؟)
در گوش دختری که مرا سنگ طعنه زد
چشمم ز گوشواره ی سرخش رها نشد
یعنی زمان غارت مان از دو گوش من
بی گوشواره دست حرامی جدا نشد