خاندان عصمت (ع) › حضرت رقیه(س)
به گوشه ی خرابه انگاری جون گرفته
یا ابتاه اُنظُر الی أنا الرقیه(3)
به گوشه ی خرابه انگاری جون گرفته
میون اشک و آتیش بازم زبون گرفته
همیشه جون دختر بسته به جون باباست
عمه دارم می میرم نمی گی بابام کجاست
وقتی بیاد از سفر میگم چیا کشیدی
میون کوچه بازار چه چیزائی ندیدی
بهش میگم که شامی چشاش چقدر بی حیاست
عموی با غیرتم خبر نداری کجاست
بابا دیگه بسمه هر چی بلا کشیدم
کاشکی می شد یه بارم روی تو رو می دیدم
بهش می گم که بابا خیمه ها رو سوزوندن
ما ها رو پا برهنه رو خارا می دووندن
شامیا کف می زنن میگن اسیر آوردن
یه عده خارجی رو پیش امیر آوردن