خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اصغر(ع)
مه آسمان امید من گل نوشکفته پرپرم
مهِ آسمانِ امید من گل نوشکفته پرپرم
مگذار دیده به روی هم که تویی تمامیِ لشکرم
تو مرا ذبیح و من آمدم که به سوی قتلگهت برم
که به پیش تیر بگیرمت که به دست خود کنمت فدا
تو به دور سر قمرِ منی تو به پیش رو سپر منی
جگرم به حال تو سوخته که تو پاره ی جگر منی
سفرم به سوی خدا بوَد تو یگانه هم سفر منی
بگذار چهره به شانه ام که سفر کنی به سوی خدا
متحیّرم به سکوت تو که خموش و غرق تلاطمی
نه اشاره ای نه نظاره ای نه کنایه ای
نه تکلمی
بگشا زبان به ترانه ای برُبا دلم به تبسّمی
که تو بر فراز دو دست من، علمی به صحنه ی کربلا
سردست خویش برآن سرم که تو را به دست خدا دهم
رخ خود به خون گلو بشو که فدا شویّ و فدا دهم
چو تو را به دست خدا دهم به تمام خلق، ندا دهم
که فدای حق همه بود ما که فدای حق همه هست ما
قطرات سرخ تو می شود گل سرخ دامن کربلا
مهراس بر سر دست من که چو من شوی سپر بلا
من و تو دو کشته راه حق دو ذبیح مسلخ ابتلا
نه عجب خلیل ببوسد ار گلو و لب و دهن تو را
چه خوش است در شرر عطش که به خونِ چهره بشویمت
چه خوش است وقت وداع خود چو گل بهشت ببویمت
چه خوش است سینه سپر کنی که ذبیح خویش بگویمت
چه خوش است خنده کنی به خون که قبول کرده تو را خدا
تو همیشه باب حوائجی، تو هماره بحر کرامتی
تو ندای غربت عترتی، تو لوای سرخ امامتی
تو پناه عالم خلقتی تو شفیع روز قیامتی
نگهی به«میثم»خسته دل چه دراین سرا، چه در آن سرا