چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
باور نمی کنم که پریدی ز باورم
باور نمی کنم که پریدی ز باورم
باور نمی کنی که چها آمده سرم
باور نمی کنم که گذشتی ز دخترت
حالا سه ماه رفتی و از گریه ها ترم
حالا سه ماه می شود افتاده ام ز پا
حالا سه ماه می شود اینگونه پرپرم
شب تا به صبح سینه ی من تیر می کشد
از صبح تا به شب منم و زخم بسترم
پایی نمانده تا که بیایم زیارتت
چشمی نمانده تا که از این راه بگذرم
دستی نمانده تا که زنم شانه بر سری
حتی نشد برای حسین آب آورم
تا سُرفه می کنم پُرِ خون می شود تنم
باید لباس تازه ی خود را در آورم
آتش گرفت دامنم و در به سینه خورد
در پشت در شکست تمامی پیکرم
شکر خدا که فضه به دادم رسیده بود
فضه اگر نبود که می سوخت دخترم
امروز در جوار تو و در شبی دگر
کنج خرابه می روم و اشک می
برم
کنج خرابه پیش یتیمی که مثل من
گیسو سپید ناله کند در برابرم
با لکنتش دوباره زبان باز می کند
بابا خوش آمدی به نفسهای آخرم
گیسو به خون، چاک به لب، چهره سوخته
یعنی تویی مسافر من؟ نیست باورم
باید ز نیزه شرح گلوی تو بشنوم
باید که از جراحت تو سر در آورم
دستی بکش به روی سرم تا که حس کنم
چون دختران شام پدر آمده برم
دستی بکش به روی سرم تا که حس کنی
آتش گرفت و سوخت تمامی معجرم