خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اصغر(ع)
ای اختر مدینه و سرباز آخرم
ای اختر مدینه و سرباز آخرم
جان می
دهی ز تیر سه شعبه برابرم
تا پر نشسته تیر عدو در گلوی تو
از حنجرت چگونه برونش در آورم
تیری که حرمله زده بر حلق خشک تو
ای کاش می نشست علی جان به حنجرم
لب تشنه پر زدی ز کنارم علی، ولی
سیراب می شوی به سر دست مادرم
با آن لبی که غرقه به خون شد به من مخند
کم خنده کن علی به من و دیده ترم
شرمم بود که بی تو سوی خیمه رو کنم
این جسم بی سرت ز چه رو تا حرم برم
آبت نداده ام ، بخدا آب می شود
آگه شود ز غصه مرگت چو خواهرم