خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ای ضیاء بصرم پسرم ای پسرم
ای ضیاء بصرم پسرم ای پسرم
با سکوت تو شده، پاره پاره جگرم
من که با چشم ترم از لب خشکت خجلم
خنده ی قاتل تو می زند آتش به دلم
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم
تا ببینم که هنوز زنده ای در نظرم
چشم خود باز کن و دست و پا زن پسرم
می دهم جان و به زخم بدنت می نگرم
زخم پیشانی تو مانده به روی جگرم
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم
تنت از کثرت زخم چون گلِ چیده شده
عضو عضو بدنت همه پاشیده شده
نتوان گفت چه آورده عدو بر سر تو
پاره چون رشته ی تسبیح شده پیکر تو
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم
عمّه آمد ز حرم کمکم کن پسرم
تن صد چاک تو را یا که او را ببرم
دیده بگْشا و بگو دور پدر صف نزنند
بگذارند که من گریه کنم کف نزنند
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم
کردم ای اهل حرم مرگ خود را احساس
یاریم کن قاسم کمکم کن عباس
به سرشک من و زخم تن اکبر نگرید
گل پرپر شده ام را سوی خیمه ببرید
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم
فاطمه می نگرد با رسول دو سرا
اشک چشمان من و خون چشمان تو را
لاله گون گشته ز خون صورت نورانی تو
نیست ممکن که زنم بوسه به پیشانی تو
پسرم ای پسرم لب گشا من پدرم