همه در حیرتم امشب، که شب هیفده ماه ...

همه در حیرتم امشب، که شب هیفده ماه ربیع است، و با یازده ی غرّه ی شعبان معظّم، شب میلاد محمد شده، یا آینه ی طلعت نورانی احمد، به سر دست حسین است، و یا آمده از غار حرا باز محمد، عجبا این گل نورسته علی اکبر لیلاست، بگو یوسف زهراست، بگو آینه ی طلعت باباست، بگو دسته گل فاطمه ی امّ ابیهاست، بگو روح بتول است، بگو جان رسول است، سلام و صلوات همه بر خلق و خصالش،

به جلالش، به جمالش، همه مبهوت کمالش، همه مشتاق وصالش، که سراپاست همه آینه ی احمد و آلش، چه به خلقت، چه به طینت، چه به صورت، چه به سیرت، چه به قامت، چه به هیبت، همه بینید در این خال وخط و چهره گلِ روی رسول دو سرا را

خانه ی یوسف زهراست زیارتگه پیغمبر اکرم نگه آل محمد به جمالی است که خود شاهد رخسار دل

آرای محمد شده اینک، همگی چشم گشودند به سویش، به گمانم که گره خورده همی نوردل فاطمه بر طره ی مویش،

شده جا در بغل عمّه و آغوش عمویش، نفسش نفخه ی صور و نگهش آینه ی نور و قدش نخله ی طور و به دمش معجز عیسا، به لبش منطق موسی، همه ماتش، همه مستش، همه دادند به هم دست به دستش، همه گلبوسه گرفتند ز پیشانی و لعل لب و خورشید جمالش، همه دادند سلامش، همه دیدند به مهر رخ او وجه خدا را

نگه از دامن مادر به گل روی پدر دوخته گوئی که ز شیری به تجلّای الهی شده چون شعله ی افروخته، سر تا به قدم سوخته، از روز ولادت بسی آموخته این درس، که باید به جراحات تنش آیه ی ایثار و شهادت، همه تفسیر شود، سینه ی پاکش هدف تیر شود، طعمه ی شمشیر شود، با نگه خود به پدر کرده ز گهواره اشاره، که منم کشته ی راهت، تو رسول اللهی و من چو علی شیر سپاهت، بنواز ای پدرِ عالم هستی، علی اکبر پسرت را به نگاهت، منم آن کودک شیری که ز شیری دل خود را به تو بستم

به فدایت همه هستم، تن و جان و سر و دستم، من و آن عهد که در عالم زر بستم و هرگز نشکستم، پسر فاطمه از جام تولّای تو مستم، تو دعا کن، تو دعا کن، که سر افراز کنم تا صف محشر شهدا را

چه برازنده بود نام علی بهر من، آن هم ز لب تو

که وجودم همه گردیده پر از تاب و تب تو، به خدائی خدا،

پیشتر از آمدنم بوده دلم در طلب تو، به جز این نیست که باشد حَسَب من، نسب من، نسب تو، به خدا مثل علی در صف پیکار، بر آرم ز جگر نعره و یکباره زنم چون شرر نار، به قلب صف اشرار، که گوید به من احسن به صف کرببلا حیدر کرّار و زند خنده به شمشیر و، به آن صولت و آن نیرو و آن غیرت و آن شوکت و، عزّ و، شرفم احمد مختار، سزد از دل گهواره به عالم کنم اعلام، که ای خلق جهان من به نبی نور دو عینم، به همه خلق ندا می دهم امروز، که فردا به صف کرببلا یار حسینم، عجبا می نگرم در بغل مادر خود معرکه ی کرببلا را

ای نبی روی و، علی صولت و، زهرا صفت و، فاطمه رفتار و، حسن خو، تو که هستی؟ که ربودی دل لیلا و حسین و حسن و زینب و عباس و علی را؟ تو نبی، یا که علی، یا که حسن، یا که حسینی؟ تو همان خون خدا یا پسر خون خدائی، تو همه صدق و صفائی، تو همه مهر و وفائی، تو به هر زخم شفائی، تو به هر درد دوائی، تو عزیز دل آقای تمام شهدائی، تو همان یوسف خونین بدن آل عبائی، گل پرپر شده ی گلبن ایثار و وفائی، نه، تو قرآن ز هم ریخته از نیزه و شمشیر جفائی، تو همه صبر و ثباتی، تو همان باب نجاتی، تو به لعل لب خشکیده ی خود خضر حیاتی، تو در امواج عطش آبروی آب فراتی، که ز داغ لبت آتش زده

دریا دل ما را

نظری تاکه چو جان تربت پاک تو در آغوش بگیرم، به ضریحت بزنم بوسه و از شوق، همان لحظه بمیرم، عجبا قبر تو باقبر حسین از چه یکی شد؟ تو مگر جان حسینی؟ نه، تو قرآن حسینی، پدر و مادر و جانم به فدایت، منم و مهر و ولایت، منم و مدح وثنایت، منم و لطف و عطایت، منم و حال و هوایت، سگ این کویم و جائی نروم از سر کویت، چه بخوانی چه برانی، کرم و لطف بود عادت تو، عجز و گدائی است همه عادت من، گفتم و گویم به دو عالم نفروشم، کفی از خاک درت را، به خدا سلطنت این است، که خاک قدم خیل گدایان تو باشم، ندهم این سمت از دست، به دستم بگذارند اگر مهر و مه و ارض و سما را