خاندان عصمت (ع) › حضرت علی اکبر(ع)
ماهم بخون نشست و سرشکم ستاره شد
ماهم بخون نشست و سرشکم ستاره شد
قرآن آیه آیه ی من پاره پاره شد
داغ رسول بود به قلبم ز کودکی
تکرار آن به داغ جوانم دوباره شد
با زخم فرق چاک تو و زخم قلب من
زخم درون قاتلت امروز چاره شد
وقتی که آب خواستی از من ندادمت
آتش بلند از جگر سنگ خاره شد
وقتی زبان خود به دهانم گذاشتی
از هُرم تشنگیت وجودم شراره شد
تنها نه آه، راه نگاه مرا گرفت
از دیده ام گرفته توان نظاره شد
هر کس رسید بر تن پاک تو زخم زد
همچون ستاره زخم تنت بی شماره شد
داغت به دل نشست و سرشکم ز دیده ریخت
بغضم به سینه ماند و کلامم اشاره شد
تیغ سقیفه بود که فرق تو را شکافت
ز آنجا ستم به آل پیمبر هماره شد
«میثم» به خاندان پیمبر چها گذشت
نه رحم بر جوان و
نه بر شیرخواره شد