خاندان عصمت (ع) › حضرت معصومه(س)
غرق در افکار بودم بیقرار
غرق در افکار بودم بیقرار
موج می زد از دو چشمم انتظار
کرد فکری ناگهان در من خطور
شادی و مستی شد از من دورِ دور
واژه های شعر در ذهنم فسرد
اشتیاق زندگی در سینه مرد
با که حرف خویش را نجوا کنم؟
قبر لیلی را کجا پیدا کنم؟
چون میسر نیست من را کام او
تا به کی دل خوش کنم بر نام او؟
کاش از قلبم به قبرش راه داشت
کاش زهرا هم زیارتگاه داشت
زین همه شادی و عشرت ها چه سود
کاش قبر مادرم مخفی نبود
ناگهان از سوی حق آمد پیام
می دهم بر دردهایت التیام
قبر زهرا گر چه از دیده گم است
بارگاه باشکوهش در قم است
ای که گفتی مادرت مظلومه است
حضرت زهرا همان معصومه است
با خودت هرگاه تنها می شوی
خسته و دلتنگ زهرا می شوی
قم برو که خانه ی عشق همه است
صاحب آن خانه بی بی فاطمه است
چون که تو عرض ارادت کرده ای
قبر زهرا را زیارت کرده ای
خاک او مانند خاک علقمه است
هم حسین و هم رضا و فاطمه است
آب سقا خانه اش آب بهشت
خواهر مولا رضا زهرا سرشت
بارگاهش قبله گاه عالمین
صبر زینب دارد و عشق حسین
ای که هستی مست و دل چاک بقیع
کم ندارد خاکش از خاک بقیع
آن مکان موعود هر هم عهدی است
زائر ثابت در آنجا مهدی است