چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
بیا بنشین به غمخواری کنار بسترم اسماء
بیا بنشین به غمخواری کنار بسترم اسماء
که می دانم بود این شام شام اخرم اسماء
بیا بنشین و مادر وار همدرد دل من شو
تو می دانی که من از کودکی بی مادرم اسماء
دلی بشکسته اندر سینه دارم همچو پهلویم
شکسته جمله سوغاتی که با خود می برم اسماء
دلم چون
شمع غم تنها میان سینه می سوزد
گهی بر کودکان و گه بحال شوهرم اسماء
لگد بر در چنان زد آن جنایتکار کز ضربش
صدف بشکست و در خون غوطه ور شد گوهرم اسماء
چو یک دست مرا قنفذ ز کار انداخت بی پروا
حمایت کردم از شوهر به دست دیگرم اسماء
مرا کشتند مظلومانه نا اهلان و می دانم
شود از خون سر چون لاله فرق شوهرم اسماء
پس از من جمع کن این بستر و سجاده ی خونین
که آثاری نبیند دیگر از من دخترم اسماء
گرت پرسند چون کشتند زهرا را؟ تو آگه باش
من غمگین شهید بین دیوار و درم اسماء