یاران › مسلم بن عقیل(ع)
ای یاور مظلومان من مسلم بی یارم
ای یاور مظلومان من مسلم بی یارم
با آنکه ندارم یار شادم که تو را دارم
مهر تو زد از آغاز آتش به دل و جانم
عشق تو کشاند آخر در کوچه و بازارم
این سینه ی مجروحم این صورت خونینم
این حنجر خشکیده این دیده ی خونبارم
خون ازد هنم ریزد نامت ز لبم خیزد
تو حیدر کراری من میثم تمارم
دست من اگر بسته با گریه ی پیوسته
در فکر دو بازوی عباس علمدارم
مردم همه از دورم گردیده پراکنده
من در دل هر کوچه چون سایه ی دیوارم
تنها نه سر و جان را بر پای تو افکندم
تقدیم غمت خون دو طفل گرفتارم
از دختر دلبندم تنها تو نوازش کن
خواهم که ز راه دور او را به تو بسپارم
یک لحظه کرامت کن پا بر سر من بگذار
تا با سر ببریده سر در قدمت آرم
چشم از همه می بندم می میرم و می خندم
گر در دم جان دادن آیی پی دیدارم
در خاک تو می ریزد خون از لب عطشانم
وز بهر تو می گریم هر کس دهد آزارم
بس قصه ی ناخوانده در سینه ی من مانده
ریزد ز دم «میثم» شرح غم بسیارم