یاران › حبیب بن مظاهر
نام مرا حبیب نهاده است مادرم
نام مرا حبیب نهاده است مادرم
پرورده با محبت آل پیمبرم
بی دوست بر نیاورم از سینه یک نفس
گردد هزار بار گر از تن جدا سرم
در آستان خویش غبارم کن ای حسین?
بنشان به روی خاک، قدم های اکبرم
با زخم سینه، ناز شهادت کشیده ام
شاید که وقت مرگ بگیری تو در برم
مقتل بهشت و زخم بدن،
بوستانِ گل
حوریه مرگ و خون گلو آب کوثرم
با آنکه پیرمردم و سنم بود فزون
انگار کن فداییِ ششماهه اصغرم
مثل دو چوب خشک مجسم بوَد مدام
لب های خشک کودک تو در برابرم
من زنده باشم و پسر فاطمه غریب
ای کاش از نخست نمی زاد مادرم
بر سنگ قبر من بنویسید دوستان
من جان نثار یوسف زهرای اطهرم
«میثم» تو یاد می کنی از من به نظم خویش
من نیز دستگیر تو در روز محشرم