چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
نفرین به زمونه که ما تو کوچه نبودیم
نفرین به زمونه (4)
نفرین به زمونه که ما تو کوچه نبودیم
ما گریه کن قصه ی آن آتش و دودیم
اهل مدینه پشت علی رو خالی کردند
از غصه قد فاطمشو کمانی کردند
یاس علی پژمرد و همه خوشحالی کردند
شد مرکز غمها ، یک خانه ی کوچک
شد شاهد زهرا ، یک شهید کوچک
نفرین به زمونه (4)
نفرین به زمونه که ما از غصه نمردیم
ای کاش جای مادرمون سیلی می خوردیم
اهل مدینه دستای مرتضی رو بستند
پیش چشم اون پهلوی زهرا را شکستند
جای علی بر منبر مصطفی نشستند
شد سینه ی شیعه ، از غصه پر از درد
واویلا از این غم ، یک زن و چهل مرد
نفرین به زمونه (4)
مادر می خواد از جاش پاشه اما نمی تونه
چند وقتیه موهای منو نکرده شونه
در اوج جوونی می بینم قدش کمونه
تنها در و دیوار ، شد مرهم مادر
آتیش زده بر دل ، قد خم مادر
چشم نیمه بازش ، گشته پر ستاره
از سوزش سینش ، دائم بیقراره
نفرین به زمونه (4)
دست خدا رو تو مدینه نامردا بستن
پهلوی زن جوونی رو با در شکستن
وای از مدینه چقدر که این نامردا پستن
شد ناله لبها ، هر روز و دل شب
وای از این غریبی ، وای از دل زینب
نفرین به زمونه (4)