چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
آسمان من زمینگیرم مکن
آسمان من زمینگیرم مکن
ای جوان خانه ام پیرم مکن
می روی با غم قرینم می کنی
در زمین تنهاترینم می کنی
بس که بین خار و خس رنجیده ای
چاره را تنها به رفتن دیده ای
از همه خسته ز من حالی بپرس
از حسین خویش احوالی بپرس
زود بود این رو به قبله خفتنت
کُشتی ام با این وصیت گفتنت
خانه ام دارالشفای دردهاست
رفتنت خشنودی نامردهاست
در دلم افتاده شور و واهمه
وای بر حال علی بی فاطمه