عبادات › مناجاتی
تو رب بنده پرور من عبد شرمسارم
تو رب بنده پرور من عبد شرمسارم
این نامه ی سیاهم این چشم اشکبارم
اشکی بده که آبی بر آتشت بریزم
سوزی بده که گاهی آهی ز دل برآرم
لطف و کرامت از تو اشک خجالت از من
بگذار تا بگریم چیزی جز این ندارم
من بنده ی گنهکار تو کردگار غفّار
تو مستحق عفوی من مستحق نارم
پیشانی ارادت بر درگهت گذارم
تو در کتاب وحیَت از عفو خویش گفتی
من نیز کردم اقرار گفتم گناهکارم
آبم گذشته از کار، امّا امیدوارم
من پشت کرده بودم بر درگهت ز غفلت
تو باز روی دادی تا بر تو روبیارم
عفو است اگر ز احسان، جرم مرا ببخشی
عدل است اگر در آتش، سوزی هزار بارم
«میثم»گر از تو پرسند آورده ای چه با خود
بگو تهی است دستم، امّا علی است یارم