عبادات › مناجاتی
گنه کردی بیا در پیش ما گفتم که غفّارم
گنه کردی بیا در پیش ما گفتم که غفّارم
تو با خود دشمنی کردی ولی من دوستت دارم
اگر من با تو بد بودم تو را دعوت نمی کردم
گشودم در که بر گردی ببینی لطف بسیارم
تو مهمان عزیزی بر من و من میزبان تو
چگونه میهمان نومید بر گردد
ز دربارم
ز بستر نیمه شب برخیز و اشکی ریز بر دامن
که با اشک شبت خاموش گردد شعله ی نارم
تو آن عبدی که در گرداب جرم و معصیت غرقی
من آن ربّم که باشد دم به دم لطف و کرم کارم
به جز نومیدی از عفوم ببخشم هر گناهی را
امید آور امید آور که من از یأس بیزارم
عذاب و عفو باشد هر دو تحت اختیار من
توان سوزانمت ، اما به بخشیدن سزاوارم
تو دائم غافل از من آنی از تو نیستم غافل
تو خواب و من ز لطف و مرحمت پیوسته بیدارم
به بازار محبت اشک باشد بهترین کالا
که هر یک قطره را با یک یم رحمت خریدارم