عبادات › مناجاتی
کوته مدار دست ز زلف دراز شب
کوته مدار دست ز زلف دراز شب
غافل مباش ای دل غافل ز راز شب
چون مردگان مخُسب که تا دامن سحر
جان زنده گردد از نفس دلنواز شب
آغوش خود گشوده خداوند بی نیاز
بر عاشقی که حال کند با نماز شب
برخیز و باز بال و پری باز کن که باز
پر باز کرده دور سرت شاهباز شب
نازم به آن گروه که در ترک خواب ناز
با اشک چشم خویش کشیدند ناز شب
سوگند می خورم به
خداوند بی نیاز
باشد به اشک عاشق صادق، نیاز شب
باور کنید هم نفس هر شب علی است
هر کس که خو گرفته به سوز و گداز شب
دلدادگان وصل خدا را خبر کنید
خلوتگه خدا بود آغوش باز شب
شب زنده دارها به سما نور می دهند
همچون ستارگان به زمین، بر فراز شب
«میثم»! تمام غرق گناهی مگر خدا
بخشد تو را به زمزمه و سوز و ساز شب