چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
دلم از خون شده دریا و چشمم چشمه ی جویی
دلم از خون
شده دریا و چشمم چشمه ی جویی
خدا را تا بگریم بیشتر ای اشک نیرویی
قدم خم گشته ، در پای سرشک خود بدان مانم
که سروی قامتش در هم شکسته بر لب جویی
چنان در شهر خود گشتم غریب و بی کس و تنها
که غیر از چشم گریانم ندارم یار و دلجویی
الهی انتقامم را از آن بیدادگر بستان
که نه دستی برایم مانده نه پهلو ، نه بازویی
فتادم زیر ضرب تازیانه بارها از پا
ولی نگذاشتم کم گردد از مولا سر مویی
بخون دیده بنویسید بر دیوار این کوچه
که این جا کُشته راه ولایت گشته بانویی
گرفتم در میان کوچه پاداش رسالت را
چه پاداش گرانقدری ، چه بازوبند نیکویی
مدینه ثبت کن این را که در امواج دشمنها
حمایت کرد از دست خدا بشکسته بازویی