چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › قبل از شهادت
غروب و کوچه ی تنگ مدینه
غروب و کوچه ی تنگ مدینه
غروب و خاک خونرنگ مدینه
دل آئینه ی عشق علی را
شکسته دست دل سنگ مدینه
چه دستی دست بی درد، چه دستی دست نامرد
به دور از چشم بابا، دلم را غرقه خون کرد
همینکه رو به سوی مادر آورد
دل از آن لحظه خاکستر نشین شد
که آن نیلوفری پرپرترین شد
دعا کردم در آن لحظه بمیرم
که دیدم مادرم نقش زمین شد
خودم دیدم به دیده، که آن سرو خمیده
ندارد پای رفتن، ندارد سوی دیده
ز چشم معجرش خون می چکیده