چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
شبای فاطمیه، حکایت دلای خسته است
شبای فاطمیه، حکایت دلای خسته است
عزای
فاطمیه، عزای پهلوی شکسته است
شور عزا که می شینه بر لب
ای دل می سوزوزنه منو هر شب
داغ مادر جوون زینب
وای وای امون از این مدینه(3)
چرا خدایا، در خونه شکسته؟
بارون اشکام، راه نگاهو بسته؟
نسوزون ای نامسلمون نسوزون
که شده خونه پر از خون نسوزون
شاهد چشمای ترم شدند
خزون یاس پرپرم شدند
راضی به مرگ مادرم شدند
وای وای امون از این مدینه(3)
مگه اینا از، بابام علی چی دیدن؟
دیگه جواب، سلامشو نمی دن
مادرم الهی از راه برسه
کسی نیست به داد بابا برسه
تو مدینه با خنده دشمنش
عمامه بسته دور گردنش
رو خاک کوچه ها کشوندنش
وای وای امون از این مدینه(3)
به غم و غصه، مادر من اسیره
تا دم مسجد، یا علی میگه و میره
رو سر علی تا شمشمیر می گیرن
می بینه که ذکر تکبیر می گیرن
یار امامشه تا پای جون
می گه به دشمنش بدونِ اون
راهی نمی شه سمت خونمون
وای وای امون از این مدینه(3)