چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › شهادت
نماز شبت شد قضا مادرم
نماز شبت شد قضا مادرم
برای تو سجاده می آورم
بجای نمازت نظر می کنم
ببین چادرت را به سر می کنم
نام خود را خصم داغ ننگ زد
دید بار شیشه دارم سنگ زد
تا پای مرگ دخت نبی را مغیره زد
ای کاش بین کوچه دگر مجتبی نبود
ای که بستی راه بر زهرا میان کوچه ها
گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود
از چه رو ای ماه من گشته ای همچون هلال
یار نه سال علی مرتضی را کن حلال
آتش آهش شرر بر عالم لاهوت می زد
هر قدم می رفت سر بر چوبه ی تابوت می زد
تا چند کشم هر سو این قد کمانی را
ای مرگ بگیر از من یکباره جوانی را
هم سینه ات شکسته و هم دست و هم دلت
گویا وجود تو همه خیرات حیدر است
آتش زدن به خانه ی مولا بهانه بود
مقصود خصم کشتن بانوی خانه بود
یک مرد نبود تا بگوید نامرد
این زن که تو می زنیش ناموس علی است
روا بود که گریبان ز هجر پاره کنم
دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم
امید خسته ام تا چند گیرم با اجل کشتی
بمیرم یا بمانم بانوی من چیست فرمانت