چهارده معصوم (ع) › حضرت امام علی (ع) › فضائل
دلم به مهر علی گشته لاله زار امامت
دلم به مهر علی گشته لاله زار امامت
شده است دفترِ گلواژه ام بهار امامت
بهار می چکد از خامه ام
به دفتر هستی
پریده طایر طبعم به شاخسار امامت
هزار شکر که انفاس قدسی ام همه بوده
در اختیار ولایت، در انحصار امامت
زبان سرخ، سرِ سبزم ار به دار کشانَد
سیاه رویم اگر پا کشم ز دار امامت
مرا به سنگ محبّت سپر کنید که عمری
به هر سخن قلمم بوده ذوالفقار امامت
به چشم من که چراغم بوَد ولایتِ مولا
به هر کجا که نهم پا بوَد دیار امامت
خدا گواست که جایی به جز جحیم ندارد
کسی که جا نگرفته است در جوار امامت
به آن خدا که همانا محمّد است رسولش
علی است بعد محمّد زمامدار امامت
چه دست ها و چه سرها، چه قطعه قطعه بدن ها
که چارده صده دائم شده نثار امامت
هزار سال عداوت، هزار سال کرامت
خدا گواست که این است شاهکار امامت
تشیع است که عمری شهید داده هماره
به هر شهید که داده، گرفته اوج دوباره
امامت است بهاری که نیست رنگ خزانش
طلایه دار بوَد ذات حق به بُعد زمانش
بگو هزار خلیفه کنند غصب خلافت
سپهر مجد و شرف از سقیفه نیست زیانش
اگر ز جان گذرد، دل به این و آن نسپارد
کسی که روی علی را خدای داده نشانش
مراست تا نفس آخرین، امام- امامی
کز اوّل آیه ی اکمال دین رسیده به شانش
مرا امام، امامی بوَد که شخص محمّد
به نصِّ «انفسنا» خوانده است روح و روانش
هنوز خشک نگردیده آب غسل پیمبر
که گشت افعی فتنه دوباره باز دهانش
خدا به داد دل گله ای رسد ز ترحّم
که گرگ چنگ گشوده به قصد جان شبانش
به سامری گرویدند امتی که محمّد
پی هدایتشان نور داده، سوخته جانش
دو ماه و نیم نرفته است از غدیر خدایا
چگونه دین تو
از اهل دین رسید زیانش
به سامری گرویده است امّتی که ز هر سو
هزار معجزه دیده ست از رسول زمانش
دوباره افعی فتنه ز آستین زده بیرون
دوباره امت موسی شدند دشمن هارون
سقیفه سنگر پیکار با کتاب خدا شد
سقیفه مرکز بیداد و ظلم و جور و جفا شد
خدا گواست که تا بامداد روز قیامت
از این سقیفه به پا شد هر آنچه فتنه به پا شد
شکست از لگد این سقیفه پهلوی زهرا
دُرِ یگانه اش اوّل شهیدِ شیرخدا شد
در این سقیفه به پا گشت نهروان و جمل ها
در این سقیفه خدا را به اهل بیت چها شد
در این سقیفه علی شد خضاب صورتش از خون
به سجده فرق منیرش به ضرب تیغ دوتا شد
در این سقیفه به باران تیر طعنه ی دشمن
به گرد نعش حسن، حقِّ اهلبیت ادا شد
ز تیر و نیزه و شمشیر این سقیفه شد آخر
هر آنچه با تنِ صدچاک سیدالشهدا شد
خدا گواست که با دست این سقیفه به مقتل
گلوی تشنه سر از پیکر حسین، جدا شد
از این سقیفه خیام حسین سوخت در آتش
از این سقیفه روان، خون به دشت کرب و بلا شد
در این سقیفه هدف شد گلوی نازک اصغر
از این سقیفه به قلب حسین تیر رها شد
خدا گواست که از تیغ این سقیفه به یک روز
خلیل دید که هفتاد دو ذبیح فدا شد
به سوز سینه ی حیدر به اشک جاری زهرا
که در سقیفه جدا شد سر زراری زهرا
اگر به جای علی دیگری امام نمی شد
ز خاندان نبی هتک احترام نمی شد
نمی زدند در وحی را به پهلوی زهرا
به آتش دل او شعله التیام نمی شد
شهید اوّل راه علی که محسن او بود
نیامده به
جهان عمر او تمام نمی شد
کسی به خانه ی دخت نبی هجوم نمی برد
سکوت ها به علی پاسخ سلام نمی شد
ز تیغ خصم خدا در طلوع فجر دو نیمه
جبین شیر خدا در مه صیام نمی شد
نمی نشست معاویه بر اریکه ی قدرت
حسن غریب مدینه بدان مقام نمی شد
سر حسین نمی رفت نوک نیزه به کوفه
اسیر، دختر زهرا به شهر شام نمی شد
ز داغ مالک و عمار بعد کشتن زهرا
نصیب چشم علی اشک صبح و شام نمی شد
پیمبر این همه در ماتم حسین نمی سوخت
یزید سنگدل اینقدر شادکام نمی شد
هماره سبز بوَد تا بهار آل محمّد
سرشک دیده ی «میثم» نثار آل محمّد