چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › رحلت
مریز اشک غم اینچنین به بر من
مریز اشک غم اینچنین به بر من
مرا می کشی پاره ی جگر من
که هستم ز داغ تو غرق محن
پس از خود ترا بینم ای گل محزون
گهی بین آتش گهی هاله ی خون
زنی دست و پا ای همه هست من
منم فکر ضرب در و
دیوار
گل و غنچه و صدمه ی صد خار
عزیز دلم ای حاصلم ای فاطمه انسیه حورا
مخور غم که تو اول کسی که می شوی ملحق به بابا
خدایا به داد دل مرتضی رس
که گردد پس از من شکسته و بی کس
که بی اذن او پا به خانه زنند
گهش از جفا کنج خانه نشانند
گهی دست بسته به کوچه کشانند
به ناموس او تازیانه زنند
چه خوش زحمت من ادا گردد
غریبانه محسن فدا گردد
عزیز دلم ای حاصلم ای فاطمه انسیه حورا
مخور غم که تو اول کسی که می شوی ملحق به بابا
خودم دیدم آن بی حیای ستمگر
چسان زد به روی حبیبه ی داور
که شد غرقه خون معجر مادرم
منم آنکه گم کرده با دل خسته
در این کوچه یک گوشوار شکسته
چه خاکی شد آخر خدا بر سرم
به کوچه چنان جوجه لرزیدم
زمین خوردن مادرم دیدم