چهارده معصوم (ع) › حضرت محمد (ص) › رحلت
ای دل دیوانه راهی باز کن
ای دل دیوانه راهی باز کن
تا مدینه یک نفس پرواز کن
گوش کن آواز جبریل امین
الرّحیل رحمتٌ للعالمین
وقت رفتن آمده ای پیک حق
حق تو را خواند بگو لبیک حق
مصطفی آماده ی جان دادن است
بهر زهرا هجر او جان کندن است
چشم پیغمبر به سختی باز شد
باز، آن چشمان هستی ساز شد
رو به سوی حضرت زهرا نمود
گریه کرد و لعل لبها وا نمود
کی تمام شادی دل، فاطمه
مایه ی آبادی دل فاطمه
می روم ای نور دیده دخترم
روز تنهائی رسیده دخترم
دیده ات گریان دلت سوزان ولی
فاطمه جان تو و جان علی
گفت باید حامی حیدر شوی
پیش مرگ او به پشت در شوی
آن زمان که دست حیدر بسته شد
از غریبی قلب عالم خسته شد
تو پی یاری او اقدام کن
خویش را قربانی اسلام کن
ای میان شعله ها یار علی
فاطمه جان ای علمدار علی
دست از یاری حیدر بر مدار
با نگاهت بر دلش مرهم گذار
فاطمه با ناله و سوز جگر
گفت کی جانم به قربانت پدر
گر چه نبود با غمت سوئی به چشم
لیک بابا، هر چه می گوئی به چشم
فکر دوری از تو داغی مشکل است
آنچه دور از تو نمی گردد دل است
ای رخت شمع همه ویرانه ها
رحم کن بر غربت پروانه ها
حال او با این سخن تغییر کرد
اشک زهرا بر دلش تأثیر کرد
رو به حیدر کرد محبوب خدا
ای امیرالمؤمنین یا مرتضی
پیش آی، تا دست در دستت دهم
این امانت را به دست تو نهم
بعد من تنهای تنها می شوی
شاهد غمهای زهرا می شوی
بعد من خانه نشینت می کنند
حمله بر بیت گِلینت می کنند
هر چه آمد بر سر تو صبر کن
کشته شد گر همسر تو صبر کن
محسنت
را در پَسِ در می کُشند
طفل را همراه مادر می کُشند
بر حریم تو جسارت می شود
فاطمه در کوچه یارت می شود
گر خورد سیلی ز دشمن صبر کن
آسمان دیده را پر ابر کن
دست زهرا را چو بر دستش نهاد
لرزه بر یانوی حیدر اوفتاد
ناگهان حالش دگرگون گشت، آه
کرد سوی محتبی احمد نگاه
گفت ای آرامش جانم حسن
سوره ی داوود قرآنم حسن
ای غریب بی قرینه مجتبی
ای عصای مادرت در کوچه ها
با تو باید اینچنین گویم سخن
یاد تنهائی تو هستم حسن
مانده تنها بین یاران می شوی
بعد مرگت تیرباران می شوی
گریه می کرد و صدا می زد حسن
بوسه می زد دم به دم بر آن دهن
وه چه شوری و چه غوغائی همه
لحظه ها هر یک تماشائی همه
مالک الملک تمام عالمین
دیده وا کرد و صدا زد یا حسین
ای زخونت زنده نامم یا حسین
ای غریب تشنه کامم یا حسین
ای ذبیح تشنه پیش نهر آب
ای سرت بر نیزه زیر آفتاب
ای رسول ا... مجنونت حسین
من فدای حلق پر خونت حسین
وای من از لحظه ی افتادنت
وای از تکیه به نیزه دادنت