چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
من جگر پاره ی زهرایم و پاره جگرم
من جگر پاره ی زهرایم و پاره جگرم
همه را یارم و خود از همه مظلوم ترم
خانه ام قتلگه و یار ستمگر قاتل
سوخته
از شرر زهر، ز پا تا به سرم
عمر من بود محرّم، همه روز و همه شب
قاتل از زهر جفا کشت به ماه صفرم
لب فرو بستم و دیدم که اهانت می کرد
قاتل مادر مظلومه من بر پدرم
با وجودی که خزان کُشت بهارانم را
طشت شد باغ گل و لاله ز خون جگرم
من که طاووس بهشتم به چه جرم و گنهی
سوخته از شرر دوزخیان بال و پرم؟
قسمتم بود به مسجد که ز طفلی هر روز
قاتل مادر خود را سر منبر نگرم
تا در آن کوچه رخ یاس نبی گشت کبود
تیره شد صورت خورشید به پیش نظرم
مضطرب بودم و لرزیدم و حیران بودم
که چسان مادر خود را به سوی خانه برم
در همان لحظه که شد مادر من نقش زمین
من نگه کردم و او گفت خدایا پسرم
«میثم» از آه تو گر سوخت جهان، نیست عجب
از شرار جگر و سوز دلت با خبرم