چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسن (ع) › شهادت
ای مدینه غریب غریبم
ای مدینه غریب غریبم ، بر لبم جان اجل شد نصیبم
آمده فصل خزانم = کس نمی گیرد نشانم
ای اجل امشب تو کردی = راحت از زخم زبانم
من غریبم من غریبم
منکه مانند شمع سحرم ، آتش گرفته از پا تا سرم
حل شد امشب مشکل من = پاره پاره شد دل من
با که گویم ای مدینه = همسرم شد قاتل من
من غریبم من غریبم
منکه مانند لاله فسردم ، به خدا میان کوچه مردم
حال من زار و حزین
شد = با که گویم این چنین شد
در میان کوچه دیدم = مادرم نقش زمین شد
من غریبم من غریبم
کبوتر لانه را گم کرده بود ، مادرم خانه را گم کرده بود
دیدم اشک دیدگانش = قامت همچون کمانش
دست او را من گرفتم = خانه را دادم نشانش
من غریبم من غریبم