چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
می روم و نمی رود از سر کوی تو دلم
می روم و نمی رود از سر کوی تو دلم
زنده به ظاهرم ولی داغ تو گشته قاتلم
من به میان مقتل و تو به کنار محملم
نعش تو روی سینه ام رأس تو در مقابلم
دوش فقط تو بوده ای حرف دل شکسته ام
شاهد گفته ام بوَد نافله نشسته ام
سینه، ریاض زخم تن، دل شده کربلای تو
روی به هر طرف کنم، می دوم از قفای تو
اشک روان من شده مرهم زخم های تو
خنده ی دشمنان به من گریه من برای تو
حال که رفتم از برت باش به یاد خواهرت
از ره
دور می زنم بوسه به زخم حنجرت
ای به لبان خشک من، جانِ به لب رسیده ات
مانده نشانِ بوسه ام بر گلوی بریده ات
رفتم و مانده در برم جسم به خون کشیده ات
نیست رفیق نیمه ره خواهر داغدیده ات
به دوری ات رضا شوم؟ نه، به خدا نمی شوم
من که به اختیار خود از تو جدا نمی شوم
خیز ز جا بهار من از گل و بوستان بگو
از سم اسب و سینه و زخم تن و سنان بگو
حال که می روم سفر برای من اذان بگو
یا که به همرهم بیا، یا که به ساربان بگو
حال که قاتلت کند با من خسته دل سفر
رحم کند به دخترت تند مرانَد اینقدر
ای به گلوی خشک تو درود من سلام من
رکوع من سجود من قنوت من قیام من
مرهم زخم سینه ات گریه ی صبح و شام من
منم منم مطیع تو تویی تویی امام من
خدا کند به هر نفس جان مرا فدای تو
گر تو اشارتی کنی سر شکنم به پای تو