چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
ای سنگ ها پیوسته با من خون بگریید
ای سنگ ها پیوسته با من خون بگریید
چون ابر در صحرا و در هامون بگریید
ای اشک ها باران خون گردید در چشم
ای بحرها طوفان شوید از آتش خشم
طوفان اشک و سیل خون شد سدِّ راهم
خورشید را ظلمت گرفت از دود آهم
ای آسمان کن گریه چون ابر بهاران
مگذار تا از هم جدا گردند یاران
بر یوسف زهرا دگر یاری نمانده
حتی عَلم، حتی علمداری نمانده
هفتاد و دو آزاد مرد افتاده بر خاک
هفتاد و دو قرآن همه با جسم صد چاک
خیمه پر از فریاد و آه و اشکِ زن هاست
پشت و پناه عالمی تنهای تنهاست
هنگام رفتن گشته مشتی زن سپاهش
بین همه گردیده طفلی سد راهش
از اشک خونین سرخ کرده خاک ره را
موی پریشانش پریشان کرده شه را
از چشم حق با نرگس چشمش بَرد دل
دستش به دست اسب و پایش مانده در گل
او در میان جمع پیش از جمع می سوخت
آرام بود و بی صدا چون شمع می سوخت
افتاده بابا را به رخسارش نظاره
کز گریه می لرزد به گوشش گوشواره
آزاد کرد از حبس دل سوز نهان را
آهی کشید از دل که آتش زد جهان را
کای سوخته از سوز آهت حاصلم را
«لا تحرقی قلبی» مزن آتش دلم را
ای سدِّ راهم سیل اشک و دود آهت
کشتی مرا هم با سکوتت، هم نگاهت
یک لحظه از هم باز شد بغض سکینه
فریاد آرامی کشید از سوز سینه
گفتا به مرگ سرخ تن دادی پدرجان
بر تیر دشمن سینه بگشادی پدرجان
فرمود چون بر تیغ دشمن رو
نیارد
یاری که غیر چند زن یاری ندارد
آهی کشید از سینه سوزان سکینه
گفت ای پدر ما را ببر سوی مدینه
تنهای تنها رو به کام مرگ بردی
ما را در این صحرا به دست کی سپردی؟
فرمود اینجا جز خدا یاری ندارم
تنها به لطف او شما را می سپارم
باید به صحرا سر نهید از آشیانه
باید سپر گردید پیش تازیانه
باید که گم گردید در دامان صحرا
گردید زیر خارها مهمان زهرا?
آرام باشید از عزیزانم خدا را
در کوچه های کوفه می بینم شما را