چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
ای اهل شام و کوفه من نجل رسولم
ای اهل شام و کوفه من نجل رسولم
پرورده ی دامان زهرای بتولم
مرآت ذات خالقِ اکبر منم من
قرآنِ روی قلب پیغمبر منم من
فرموده در اوصاف، فخر عالمیْنم:
مردم!حسین است از من و من ازحسینم
من سیّدِ جمع جوانان بهشتم
روح کتاب الله و ریحان بهشتم
من کلِّ احمد را ز احمد ارث بردم
من از سرانگشت محمّد شیر خوردم
گهواره جنبانم همان روح الامین است
بغضم همه کفراست و مهرم اصل دین است
من رکن ایمانم، اگر ایمان بدانید
من روح قرآنم اگر قرآن بخوانید
من بر تمام عالم خلقت، امامم
من حمد و تکبیر و تشهّد، من قیامم
تطهیر و قدر و هل اتی و کوثرم من
میزان اعمال شما در محشرم من
بوسیده احمد عضو عضو پیکرم را
صورت،گلو، لب،بلکه ازپا تا سرم را
فُلک نجات خلقم و خود ناخدایم
خوانده رسول الله مصباح الهدایم
روحم روان رحمه للعالمین
است
تیغم همان تیغ امیرالمؤمنین است
لب های ختم الانبیا روی لبم بود
بالله قسم دوش محمّد مرکبم بود
ای قوم بی شرم و حیا پستید پستید
بر قتل فرزند پیمبر عهد بستید
کردید از من دعوت و عهدم شکستید
حتی به روی اهل بیتم آب بستید
با چشم خود دیدم که کشتید اکبرم را
با تیر بگْرفتید از شیر، اصغرم را
باغ گل یاس مرا از من گرفتید
لب تشنه عباس مرا از من گرفتید
در لاله زار سینه جز داغم نمانده
یک لاله نه، یک غنچه در باغم نمانده
ماه حرام و عزمتان با من قتال است
خود با کدامین جرم،خون من حلال است؟
با دین و قرآن و شرف کردید بازی
این است آیا شیوه مهمان نوازی؟
این بود رسم حرمت از پیغمبر و آل؟
اطفال معصومش زنند از تشنگی بال
والله جز من زاده پیغمبری نیست
از خاندان او حسین دیگری نیست
وقتی شرار خشم حق در حشر خیزد
از چنگتان خونِ من مظلوم ریزد
منشور پر شور مرا با هم بخوانید
اتمام حجت با شما کردم، بدانید!