چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
اهل مدینه دگر مدینه نمانید
اهل مدینه دگر مدینه نمانید
جای گلاب از دو دیده خون بفشانید
ناله دل را به آسمان برسانید
با جگر پاره پاره روضه بخوانید
خون عوض اشک از دو چشم من آید
دخت علی بی حسین در وطن آید
اهل مدینه! دگر حسین ندارید
نوحه سرایی کنید و اشک ببارید
از جگر سوخته شراره برآرید
نیست عجب گر ز غصه جان بسپارید
دشت بلا لاله گون ز خون خدا شد
با لب عطشان سر حسین جدا شد
اهل مدینه! که دیده و که شنیده
کشته سخن گوید از گلوی بریده؟
پهلوی از تیغ و تیر و نیزه دریده
سینه به زیر سم ستور که دیده
در غمِ آن زخم روی زخم نشسته
ناله برآید ز نیزه های شکسته
اهل مدینه! خبر دهید به زهرا
قافله داغ می رسند ز صحرا
پیشکش آورده بر تو زینب کبری
پیرهن پاره پاره پسرت را
من خبر آورده ام ز باغ گل یاس
اهل مدینه! کجاست مادر عباس؟
اهل مدینه! زنید بر سر و سینه
کیست که گوید به دختران مدینه
پشت در شهر ایستاده سکینه
او که ندارد به روزگار قرینه
رخت عزا گریه می کند به
تن او
پیکر او گشته رنگِ پیرهن او
اهل مدینه! سر شما به سلامت
نقش زمین گشت آسمان امامت
بر سر نی بود آفتاب قیامت
سر به سنان، تن به خاک داشت اقامت
قصه ی گودال قتلگاه شنیدید
زیر لگد سینه شکسته ندیدید
اهل مدینه! دعا کنید به لیلا
کز دم شمشیر و تیر و نیزه اعدا
جسم جوانش شده است «اربا اربا»
پیکر او گشته مثل حنجر بابا
گشته جدا عضو عضوِ آن قد و قامت
مادر اکبر سر تو باد سلامت
اهل مدینه! رباب از سفر آید
با پسرش رفته بود و بی پسر آید
گل که ندارد، گلابش از بصر آید
شیر نه، خون دلش ز سینه برآید
لحظه دیدار او به هم بسپارید
همره خود طفل شیرخواره نیارید
اهل مدینه! بشیر تاب ندارد
جز یم اشک و دل کباب ندارد
قصه پر غصه اش حساب ندارد
هر چه بپرسید از او جواب ندارد
آنچه از این کاروان داغ ندانید
در شرر آه «میثم» است، بخوانید