چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
غمی بر سینه ی زهرا نهادند
غمی بر سینه ی زهرا نهادند
سر شه را به آن نامرد دادند
دل آل نبی از غصه افسرد
که آن سر را میان کیسه می برد
غضب را از خدا تحصیل می کرد
برای جایزه تعجیل می کرد
چو شب آمد به خانه بی مروت
دوباره کرد بر آن سر اهانت
حدود حرمتش را باز نشناخت
گلی را در تنور خانه انداخت
گلی که دامن زهرا مکانش
علی مرتضی عاشق به جانش
تنور خانه آنشب طور گردید
زیارتگاه و غرق نور گردید
قدمگاه تمام انبیاء شد
قدم بوس نبی مصطفی شد
زن خولی در آن شب جلوه ها دید
خودش را زائر خیرالنساء دید
زن خولی در آن شب دید زهرا
کند ناله حسینم وا حسینا
حسین من فدایت مادر تو
کجا باشد یگانه خواهر تو؟
طراوت را ز رخسارت که برده؟
مگر لبهای تو آبی نخورده؟
چرا پیشانی
نازت شکسته
مگر سنگ عدو بر آن نشسته
بگوید چشم تو صد راز با من
ز نامردی و بی شرمی دشمن
چرا چشمت نماید بی قراری
حسین من مگر مادر نداری