چهارده معصوم (ع) › حضرت امام حسین(ع) › شهادت
دوستان اینجا گل و گلخانه را آتش زدند
«خیمه گاه»
دوستان اینجا گل و گلخانه را آتش زدند
باغ وحی و دامن ریحانه را آتش زدند
آتشی در بوستان اهل بیت افرختند
بلبل و شمع و گل و پروانه را آتش زدند
شعله ها افروختند و خیمه ها را سوختند
از چه دیگر دامن دردانه را آتش زدند
گر از این غم سوخت قلب آشنا نبود عجب
این ستمکاران دل بیگانه را آتش زدند
عندلیبان در میان شعله سرگردان شدند
لاله های وحی زیر خارها پنهان شدند
نور خورشید از حرارت چون شرار نار بود
سابه بان دسته گلها بوته های خار بود
دود آتش، حمله ی دشمن، خروش اهلبیت
خاطرات فاطمه بین در و دیوار بود
کعب
نی، زخم زبان، دشنام و سیلیّ عدو
در میان شعله تنها داروی بیمار بود
کودکی جان داد تنها زیر سمّ اسب ها
طفلکی را در بیابان ناله های زار بود
گوشواره تا عیان بر دشمن خونخواره شد
فاش گویم دخت ثار ا... گوشش پاره شد
وای بر آنان که آل مصطفی را می زدند
در میان شعله ها ریحانه ها را می زدند
در میان دختران و خیل زنها بیشتر
عمّه ی سادات ناموس خدا را می زدند
هم میان خیمه گه هم در کنار قتلگه
دسته گلهای بهشت مرتضی را می زدند
گه به ضرب تازیانه گه به ضرب کعب نی
داغداران زمین کربلا را می زدند
نیلی از سیلی رخ گلهای خیرالناس بود
چشمشان در علقمه بر یاری عباس بود