چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
مهر و مه آیتی از مصحف رخسار تواند
مهر و مه آیتی از مصحف رخسار تواند
اختران نقطه ی «تطهیر» به دیوار تواند
تو یم موج زن رحمت نامحدودی
عفو احسان و کرم، گوهر شهوار تواند
دامن پاک تو گلخانه ی سرسبز خداست
ای که سادات دو عالم، گل بی خار تواند!
شجرالاخضرِ انوار خدا، قامت توست
عصمت و عفت و ایمان و حیا، بار تواند
ذکرها سوخته ی آتش پنهان درون
اشک ها شیفته ی چشمِ گهربار تواند
ما که هستیم که باشیم گرفتار غمت؟
سینه چاکان خداوند، گرفتار تواند
چار فرخنده ملک، بین ملایک علَمند
در صف حشر، همین چار علمدار تواند
مریم و هاجر و حوا و خدیجه، هر چار
چشم بسته ز جنان
در پی دیدار تواند
هرچه گل داشت خداوند، به دامان تو ریخت
شاهدم لاله رخانی که به گلزار تواند
مرتفعْ خانه ی خشت و گلت از ذکر خداست
آدم و جن و ملک، سائل در بار تواند
طایرانی که گشودند سحر بال عروج
همه پرسوخته ی شمع شب تار تواند
همه گل های جنان جامه دریدند به تن
جان و دل باخته ی بوذر و عمار تواند
دشمنان دست گشودند به آزار شما
دوستان بی خبر از حالِ دلِ زار تواند
هم تو بیدار غم و درد و فراقی همه شب
هم غم و درد و فراقند که بیدار تواند
به تو شد حمله و دیدند و نمودند سکوت
شک ندارم که همه قاتلِ خونخوار تواند
اشکِ پنهان، غم ناگفته، شررهای فراق
در دلِ خلوتِ شب، هر سه پرستار تواند
چاه اسرار علی سینه ی بشکسته ی توست
غصه های تو همه محرمِ اسرار تواند
حمله بردند به تو اهل مدینه افسوس
دیدم آنجا در و دیوار، فقط یار تواند
نه فقط «میثم» دلسوخته گرید ز غمت
فاطمیون همه تا حشر، عزادار تواند