چهارده معصوم (ع) › حضرت فاطمه (س) › فضائل
جمال غیب خداوند، مظهرش زهراست
جمال غیب خداوند، مظهرش زهراست
رسول، روح و روان مطهرش زهراست
پیمبری که به قرآن خویش می نازد
یقین کنید که قرآن دیگرش زهراست
نبی تمامی توحید را در او دیده
علی جمال خداوندْمنظرش زهراست
درود باد به مردی که خاکِ فضه اوست
سلام باد بر آن زن که رهبرش زهراست
به هر فلک که گذر کرد خواجه لولاک
به چشم فاطمه بین دید، محورش زهراست
علی که کفو ندارد چو ذات اقدس حق
از آن کشد به فلک سر که همسرش زهراست
حسین گفت: به نزد ستمگران هرگز
ذلیل نیست عزیزی که مادرش زهراست
چگونه خصم به روی علی کشد شمشیر؟
که جان به کف همه جا در برابرش زهراست
به آیه آیه ی قرآن قسم که این قرآن
زبان و روح و نگهبان و داورش زهراست
حرامزاده! مکن شیعه را چنین تهدید
که هر که شیعه بوَد یار و یاورش زهراست
چگونه دین رسول خدا رود از دست
مگر نه دختر اسلام پرورش زهراست
کجا ز نامه و میزان و محشرش باک است
کسی که نامه و میزان و محشرش زهراست
نبی که عاشق روی بلال اوست بهشت
بهشت قرب خداوندِ اکبرش زهراست
علی که بازو شمشیر و شیر یزدان است
مگو سپاه ندارد که لشگرش زهراست
به دشمنی که کند قصد حمله بر اسلام
خبر دهید که اسلام، سنگرش زهراست
خوش آن بهشت که
با بوی او معطر شد
خوش آن فرشته که ذکر مکررش زهراست
سفر کنید به یاسین که شهر فاطمه است
نظر کنید به قرآن که کوثرش زهراست
مقام و عزت و قدر و جلال را نگرید
که بوسه گاهِ نبی دست دخترش زهراست
نبی حدیقه نور و چراغ، فاطمه اش
علی سپهر کمال است و اخترش زهراست
علی که حیدر حق بود و حیدر احمد
اگر چه بی کس و تنهاست، حیدرش زهراست
گلی که سیلی گلچین به او اصابت کرد
گلی که دست ستم کرد پرپرش زهراست
زنی که بهر دفاع علی چهل نامرد
به پیش چشم علی ریخت بر سرش زهراست
کسی که گشت به دور علی چو پروانه
چو شمع آب شد از غصه پیکرش زهراست
اگر چه غصب شده منبر علی «میثم»
خطابه خوان و سخنگوی منبرش زهراست