چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › فضائل
ای مشعل دانش از تو روشن
ای مشعل دانش از تو روشن
ای باغ صداقت از تو گلشن
قرآن همیشه ناطق ما
تا حشر امام صادق ما
خط تو تمام مکتب ما
شخص تو رئیس مذهب ما
پیران طریق، طفل راهت
تا بلکه فتد دمی نگاهت
روی تو چراغ اهل بینش
قلب تو کتاب آفرینش
با هر سخنت کلیم خیزد
از هر نفست مسیح ریزد
از دشمن و دوست دل ربوده
حتی دشمن، تو را ستوده
دریای کمال سینه ی توست
خورشید در آبگینه ی توست
رخسار تو مشعل ولایت
گفتار تو میوه ی ولایت
ای در نفس تو جان قرآن
ای در دهنت زبان قرآن
علم تو فروغ بی نهایت
از جود تو بحر، یک روایت
دانشگه تو تمام عالم
از روز ازل امام عالم
ایمان، کشتی، تو لنگر او
قرآن، دریا، تو گوهر او
هر دو، دو امانت رسولید
مانند محمد و بتولید
آیینه ی سرمدید هر دو
گویی دو محمدید هر دو
هرکس پی علم می زند بال
علم است تو را همی به دنبال
ایمان ز تو شور می ستاند
دانش ز تو نور می ستاند
توحید، تمامی مسیرت
... مشعل آن ابو بصیرت
استاد بزرگ چون تو باید
... مکتب او مفضل آید
حمران تو یک کتاب توحید
تابنده چو آفتاب توحید
غیر تو که پرورد به دوران
شاگرد چو جابربن حیان
هارون تو در تنور آتش
گل سبز کند ز نور آتش
چرخ ادبت ستاره بارد
در دامن خود زُراره دارد
ما راست ز تو چراغ ایمان
مانند محمد بن عثمان
بوحمزه، ابان به نام داری
شمشمیری چون هشام داری
پرورده ی تو دو صد معلم
مانند محمد بن مسلم
دارند ز مکتب تو عرفان
عمران و فضیل و فیض و صفوان
در مکتب توست
مؤمن طاق
عبد ا... و برید و اسحاق
بودند به مکتب تو مأنوس
طوسیّ و مفید و ابن طاووس
باغ ادب تو راست بلبل
بر شاخه چو شیخ حرّ عامل
دو لاله به گلبن ولایت
سید رضی است و مرتضایت
یک شعله ز مشعلت کلینی است
یک جلوه ز مکتبت خمینی است
تو پرده ی جهل را دریدی
علامه ی حلّی آفریدی
کی آورد ای ولیّ دادار؟
چون مجلسی ات بحارالانوار
بگذشته هزار و چند صد سال
تو پیشی و دانشت به دنبال
خورشید کمال در حجازی
در کلّ علوم پیشتازی
با آن همه اقتدار و علمت
حیرت زده شد عدو ز حلمت
علم تو علوم سرمدی بود
خُلق تو همه محمدی بود
ما را چه نیاز بر سقیفه
بر مالک و بر ابوحنیفه
ما را ره و رسم حنبلی نیست
جز راه محمد و علی نیست
تو وارث علم مصطفایی
فرزند علی مرتضایی
صادق تویی ای امام صادق
ناطق تویی ای کتاب ناطق
ایمان تویی ای قوام ایمان
قرآن تویی ای تمام قرآن
فریاد که حرمتت شکستند
با شخص تو طرح کینه بستند
بر خانه ی تو زدند آتش
این بود جواب نشر دانش
بردند به سوی قتلگاهت
دادند شکنجه بین راهت
صدبار میان ره در آن شب
جانت ز اِلَم رسید بر لب
منصور تو را نمود تحقیر
بر کشتن تو کشید شمشیر
دردا که در آن شب اسارت
کردند به حضرتت جسارت
بردند تو را به قهر ای وای
کشتند تو را به زهر ای وای
بگسست تمام تار و پودت
شد آب سراسر وجودت
سوگند به اشک و درد و داغت
سوگند به قبر بی چراغت
سوگند به عزت رفیعت
سوگند به غربت بقیعت
سوگند به چشم نیم بازت
سوگند به آخرین نمازت
ماییم و چراغ مکتب تو
زنده است همیشه مذهب تو
«میثم» که حیاتش از دم توست
تا لحظه ی مرگ میثم توست