چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › فضائل
سلام ذات خدای منان سلام احمد سلام قرآن
سلام ذات خدای منان سلام احمد سلام قرآن
سلام جنت سلام رضوان سلام حوری سلام غلمان
سلام توحید سلام ایمان سلام دانش سلام عرفان
سلام خلقت سلام خالق به جان پاک امام صادق
امام آدم، وصی خاتم، کتاب محکم، خطاب مبرم
رئیس مذهب، ولی عالم، به قدر، اعلا، به علم، اعلم
هزار عیسی هزار مریم به او مؤید به او مکرم
ششم ولی خدای سرمد، شریک قرآن وصی احمد
نسیم جنت وزان ز کویش شراب کوثر روان ز جویش
نگاه خورشید به ماه رویش درود احمد به خُلق و خویش
نیاز دانش به گفتگویش وجود، بسته به تار مویش
سپهر فیضش پر از ستاره پر از مفضل پر از زُراره
کتاب عرفان رخ منیرش هزار برهان به یک ضمیرش
بزرگواران همه حقیرش زمامداران همه اسیرش
رجال دانش همه فقیرش فقیر علم ابو بصیرش
جلال، خاک ره غلامش حیات عرفان، دم هشامش
حیات دین از قیام علمش رموز قرآن پیام علمش
ز وهم برتر مقام علمش کلیم محو کلام علمش
عطای کوثر ز جام علمش هماره جاوید نظام علمش
دو جابر او دو آفتابند که همچو خورشید هماره تابند
امام صادق که تا قیامت
به کل خلقت کند امامت
به ملک دلها ورا زعامت به کشور جان کند اقامت
وجود دین را از او سلامت ز ما توسل از او کرامت
فلک مطیع اشارت او ملک مرید زیارت او
دُرِ سخن را دلش خزانه سپاه دانش پیش روانه
چه در تکامل چه در زمانه علوم بی او همه فسانه
به هر کتابت از او نشانه به هر قرائت از او ترانه
به پور حیان دری گشوده که دانشش را بشر ستوده
خرد، تفکر دو پایبندش نماز، قرآن، نیازمندش
کتاب و حکمت دو مستمندش، مسیح را جان ز نوشخندش
کلیم را دل اسیر پندش، رسید دائم به جان گزندش
گهی به منزل، گهی به محفل، گهی ز دشمن، گهی ز قاتل
هماره کوه غمش به شانه نبود راحت در آشیانه
که تاخت دشمن بر او شبانه کشید او را برون ز خانه
سر برهنه در آن میانه به قصر منصور شدی روانه
به سینه دردش به لب دعایش نسوخت آنجا دلی برایش
درون سینه غم جهانش بسوز ای دل به داستانش
ستم به جان شد ز دشمنانش جفا فزون شد به خاندانش
زدند آتش بر آستانش ز خانه شد دود بر آسمانش
شرر ز بیتش گرفت بالا گریست چشمش به یاد زهرا
فکند زهرش شراره بر جان، وجود او سوخت چو شمع سوزان
گرفت عمرش به غصه پایان نشست داغش به قلب یاران
هزار عالم چو ابن حیان به ماتم او شدند گریان
ز سوز داغش به یاد صبرش سرشک «میثم» نثار قبرش