چهارده معصوم (ع) › حضرت امام صادق(ع) › شهادت
تا جسارت می کنه قلبمو از جا می کنه
تا جسارت می کنه قلبمو از جا می کنه
تا می خوام چیزی بگم با تازیانه میزنه
زهری که داده به من نقش زمین کرده منو
مثل جدّ غریبم خونه نشین کرده منو
یادم اومد میون این همه شور و همهمه
از دَرِ سوخته ی خونه ی علی و فاطمه
یاد اون نیمه شب و غصه و غمهای علی
یاد اون میخ در و سینه ی زهرای علی
وقتی دشمنم منو با تازیانه می زنه
وقتی ناله می زنم که بی بهانه می زنه
تو دلم میون این غصه و ماتم و بلا
زنده می شد یاد عمه زینب و کرببلا
قبر بی سایبونت آتیش بعالم می زنه
صحن بی زائر تو دنیا رو بر هم می زنه
ای بقیع خلوتت چشم و چراغ عالمین
یابن زهرا برسون منو به تربت حسین
کربلا قبله ی این دل گرفته ی منه
عشق شش گوشه هنوز شعر نگفته ی منه
اگه تا روز ازل بخونم از یاد حسین
بخدا سیر نمی شم از این همه ناله و شین
تا ابولفضلی ام این زمزمه روی لبمه
من مرید زینبم خدای من زینبمه
مگه عشق کسی با عشق شما حریف می شه
با ابوالفضل حسین همه کارم ردیف می شه
آقا تویی ارباب من که عالمین تو چنگته
همه ی دلخوشی من حرم قشنگته
یه کاری کن که مرا زیارت تو و حسین
قسمتم بشه بازم بیام تو بین الحرمین
آخه بین الحرمین قبله ی امید منه
هنوزم یاد ضریحت دل و آتیش می زنه
یاد اون روزا بخیر کنار شش گوشه بودیم
شب جمعه تا سحر برا شما سینه زدیم