جامه ی تموم ملائک آسمون سیاهه

جامه ی تموم ملائک آسمون سیاهه، از دل زمین تا نهایت کهکشون سیاهه، این مسافر خسته امشب، می سوزه بین تاب و تب، با بغضی که عمری بین گلوشه، چشماشو می بنده وقتی که، می بینه وصلش نزدیکه، آغوش باز مادر روبروشه، پر از اشک دیده، این محاسن سپیده

واویلا واویلا واویلا یابن زهرا(3)

چهره ی درخشان ماه زهرا کبوده زرده، زهر کینه ها با سلاله ی فاطمه چه کرده، اون که چشمه ی فیض یاره، هزار هزار عاشق داره، رو دامنش اشک غربت می باره، درد سینه شو کی میدونه، دلش از این عالم خونه، برای وصل یارش بیقراره، توی غم اسیره، تا دمی که پر می گیره

واویلا واویلا واویلا واویلا یابن زهرا(3)

بیرق عزای ولی حق دست جبرئیله، چشمه های چشم پر آب موسی شبیه نیله، کوچه از کوچه از دل سرشاره، سبد سبد گل می باره، از آسمون روی تابوت صادق، بین این همه شور و غوغا، همه می گن یا کربلا، به حرمت خون سرخ شقایق

واویلا واویلا واویلا واویلا یابن زهرا(3)