چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › فضائل
ای هزاران موسی ات از طور آورده سلام
ای هزاران موسی ات از طور آورده سلام
وی مسیحا برده بر حبل المتینت اعتصام
موسی جعفر، امام العارفین، نورالهدی
روی قرآن، پشت دین، کهف التقی، خیرالانام
گوهر شش بحر نور استی و بحر پنج دُر
خود امام ابن امام ابن امام ابن امام
صحن زیبایت همان صحن امیرالمؤمنین
کاظمینت کربلا و مرقدت بیت الحرام
جان به خاک آستانت فرش چون بال ملک
دل در اطراف حریمت چون کبوتر گِردِ بام
هر دری از صحن زیبایت دو صد باب المراد
هر قدم از خاک زوّار تو یک دارالسلام
با همه ایمان که دارم کفر نعمت کرده ام
گر به صحنینت برم از جنّت و فردوس، نام
با تولاّی تو از اوّل حیاتم شد شروع
از تو گفتم، از تو گویم، تا شود عمرم تمام
کظم غیظت برده از دشمن هزاران بار دل
مهربانی هات داده زخم دل را التیام
نه به دوزخ کار دارم، نه به محشر، نه بهشت
دوست دارم تا که در این آستان باشم غلام
چارده معصوم را بالله زیارت کرده است
هر که بر این آستان از دور گوید یک سلام
تا ز راه دور قبرت را زیارت می کنم
بوی جنت آیدم از چار جانب بر مشام
ای مقام «قاب قوسینِ» تو در مطموره ها
وی میان سلسله با حیّ سبحان همکلام
خصم در زندان اسیرت کرده، کو تا بنگرد
طایر آزادگی بر روی دست توست رام
دست در زنجیر و پا در کند و پیشانی به خاک
ذکر بر لب، روز و شب، اشکت به دیده صبح و شام
پای تابوت تو هم حتی اهانت شد به
تو
خوب بگرفتند از فرزند زهرا احترام
روز و شب با دوست در زیر غل و زنجیرها
حال می کردی هماره، ذکر می گفتی مدام
گاه در ذکر سجود و گاه در ذکر رکوع
گاه در حال قعود و گاه در حال قیام
«سندی شاهک» رسانْدَت بر بدن، آزارها
آن یهودی خواست کز اسلام گیرد انتقام
روزها را روزه، شب ها در مناجات و نماز
دوره سالت به زندان بود چون ماه صیام
یوسف زهرا! شنیدم بر رخت سیلی زدند
با کدامین جرم مولا؟ با کدامین اتهام؟
پیکرت بر تخته ای با آن چنان جاه و جلال
تخته ی در بود روی شانه ی چندین غلام
بود جسمت بر زمین، چون پیکر جدت سه روز
گریه بر مظلومی ات می کرد چشم خاص و عام
نه تنت بر خاک عریان، نه سرت بر نوک نی
نه حریمت را کسی آتش زد ای عالی مقام!
نه تصدّق داد کس در کوفه بر معصومه ات
نه عزیزان تو را بردند سوی شهر شام
تا جهان باقی است باید بهر جدت گریه کرد
آنکه بی او گریه بر هر دیده ای باشد حرام
اشک او از دیده ی هر شیعه ریزد متصل
داغ او در سینه ها پیوسته باشد مستدام
چشم «میثم» اشک می ریزد به یاد کشته ای
کز غمش پیوسته گرید هفت باب و چارمام