چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › فضائل
ای حیات روح مطهر
ای حیات روح مطهر
وی بقای عالم اکبر
هشتمین ستاره ی عصمت
هفتمین وصیّ پیمبر
یا ولیّ خالق منّان
یا امام موسی جعفر
درِّ هفت بحرِ فضیلت
بحرِ شش فروزانْگوهر
هم ز وصف خلق، مبرّا
هم ز حد مدح، فراتر
هم قضا تو راست به فرمان
هم قدَر تو راست مقدّر
بال ده به مرغ عروجم
تا به کاظمیْن زنم پر
کاظمین، قبله ی جان ها
کاظمین، خانه ی دلبر
کاظمین، خاک دو مولا
کاظمین، شهر دو
سرور
تا دهم به بارگهت جان
تا نهم به خاک درت سر
کرده ام مشام دلم را
از ولایت تو معطّر
خاک و باد و آتش و آبند
در اراده ی تو مسخّر
جز درت پناه ندارم
سیّدی مرانم از این در!
گر از این درم برهانی
باز آیم از درِ دیگر
شیر با ولای تو خوردم
پیشتر ز خلقت مادر
من کی ام که مدح تو گویم
ای همه خدات ثناگر
ماه آفتاب، شمایل
آفتابِ فاطمه منظر
چون رضات، نور دودیده
همچو فاطمه به تو دختر
او امام کلّ خلایق
این حبیبهاللهِ داور
دور با اشاره ی چشمت
می زند سپهر مدوّر
آن چنان که با یدِ موسی
چوب خشک می شود اژدر
مهر تو چو خلق مرا هم
هم چو ذرّه داشته در بر
خار بوده ام، شده ام گل
خاک بوده ام، شده ام زر
کظم غیظ تو همه احمد
دست و تیغ تو همه حیدر
جای جای عالم هستی
از ذراری تو منوّر
بس امامزاده که دیدم
بود نجلِ موسی جعفر
این بوَد تجلّیِ زهرا
این بوَد نتیجه ی کوثر
ای امام نور! چگونه
حبس تیره شد به تو بستر؟
تیرگی تو را شده مونس
سلسله تو را شده یاور
آفتاب و سلسله؟ هرگز
این مرا نیاید باور
تا ولی عصر نیاید
آن امید اوّل و آخر
داغ توست بر جگر ما
زخم تو هماره به پیکر
کاش دور حبس تو می شد
پر زنم بسان کبوتر
نخل «میثم» است که دائم
می دهد ز اشک غمت بر