چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › فضائل
ای دو صد موسی به طورت ملتجی
ای دو صد موسی به طورت ملتجی
آفتاب و مه به
نورت ملتجی
ناله ی پنهان تو شمشیر تو
حلقه ی وصل خدا زنجیر تو
شمع خلوتگاه بزم کبریا
کعبه ی روح بلند انبیا
گوهر رخشان شش دریای نور
نخل سبز نور بخش هشت طور
آسمان پنج خورشید کمال
هفتمین وجه خدای ذوالجلال
عرش اجلال و شرف را قائمه
حاصل عمرت رضا و فاطمه
انس با معبود روح نیّتت
حبس دشمن شاهد حریّتت
روح عرفان در مناجات شبت
آسمان لبریز یارب یاربت
ذکر، مشتاق و دعا دلداده ات
اشک تنهایی گل سجاده ات
نام حق گل کرده از لب های تو
گریه، شمع محفل شب های تو
آیه های نور، مشتاق صدات
جان شب بیدارها بادا فدات
قبله ی دل باب حاجات همه
ناله ات صوت مناجات همه
حبس تو خلوتگه دلدار بود
سلسله خوشتر ز زلف یار بود
ای دل مطموره ها زندان تو
حلقه ی زنجیرها گریان تو
حبس تو از قلب شب تاریک تر
با خدا از هر زمان نزدیک تر
ای همای اوفتاده از نفس
تو کجا و دامن تنگ قفس؟
تیره تر از گوشه ی زندان تو
سینه ی تاریک زندانبان تو
بارها و بارها و بارها
دیده در حبس عدو آزارها
حیف، مولا لحظه ی جان دادنت
بود زنجیر عدو بر گردنت
لحظه لحظه می شکست آیینه ات
وقت رفتن بود سنگین سینه ات
همچو جدت از همه محروم تر
نیست زندانی ز تو مظلوم تر
زهر، آتش شد، تو را بی تاب کرد
آب کرد و آب کرد و آب کرد
پیکرت را چار تن برداشتند
روی تخته پاره ای بگذاشتند
گر چه باید در عزایت خون گریست
گر چه زندانی چو تو مظلوم نیست
اشک ما جاری است عمری از دو عین
بر تو بر جدّ مظلومت حسین
جسم پاک تو به دوش چار تن
جسم جدت ماند بی غسل و کفن
پیکر تو در غل و زنجیرها
پیکر او طعمه ی شمشیرها
جسم تو از زهر دشمن شد کبود
جسم او
را ز خم روی زخم بود
زخم ما زخم تن صد چاک اوست
اشک «میثم» وقف خون پاک اوست