چهارده معصوم (ع) › حضرت امام کاظم(ع) › شهادت
لحظه ی آخرم شده، تو کنج زندان مهیب
لحظه ی آخرم شده، تو کنج زندان مهیب
خدا براتون نکنه، عمری به این سختی نصیب
وقتی در و باز می کنن پرنده ی کُنج قفس
با آب و دونه می گیره هم یه امید هم یه نفس
وقتی کسی برای من درِ قفس وا می کنه
ضربه ی تازیانه اش تنم رو غوغا می کنه
زندونای فراوونی، شکسته پیشِ صبرِ من
گمون کنم این آخری، باشه محلِ قبرِ من
شکنجه های این محل، با همه خیلی فرق داره
همش کنار، فقط یکیش، آتیش به قلبم می زاره
شکنجه گر تا می رسه، از رازِ یک جفا می گه
با ضربه ی شلاقِ خود، مادر و ناسزا می گه
من که در این زندون غم، روی زمین مونده سرم
پروانه شمعِ علی، پیش مرگِ عشقِ مادرم