چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › ولادت
عشق من دینم ولی حق رضاست
عشق من دینم ولی حق رضاست
پاره ی جسم نبی چشم و چراغ مصطفاست
قبله ی هفتم که پیش بارگاه رفعتش
آسمان با وسعت بی انتها تحت الشعاست
نجمه زاده آفتابی را به هنگام سحر
کآفتاب بامدادان ذره ای او را گداست
شمس پیش شمس رویش گاه مغرب گوشه گیر
ماه از شرم رخش هر صبحدم در انزواست
موسی عمران بگردان روی از طور و ببین
کآنچه نادیدی عیان در خانه ی موسای ماست
گر خدا خوانم ترا در مرتبت کفر است کفر
ور جدا گویم خطا گفتم خطا گفتم خطاست
از کجا جویی دوا خاکش بود داروی درد
وز که می خواهی شفا درگاه او دارالشفاست
گرد کویش بر مشامم خوشتر از بوی بهشت
آب جویش در مذاقم بهتر از آب بقاست
جز خدا هر کس بگوید وصف او را نادرست
جز نبی هرکس بخواند مدح او را نابجاست
من ز خجلت آستین در کوی او دارم به رخ
کآستان او زیارتگاه خیل انبیاست
مرقد او کعبه ی جان و طوافش کار دل
صحن پاکش مروه و ایوان زرینش صفاست
دل به رویش داده یوسف بسکه رویش دلفروز
جان ز بویش جسته عیسی بسکه رویش جانفزاست
ناز دارد خاک نیشابور بر خاک بهشت
زآنکه خاکش جای پای ناقه ی آن مقتداست
منجی خلق دو عالم در دو عالم اوست اوست
ضامن آهو گرش تنها بخوانی
نارواست
درد اگر داری برو از خاک او درمان بگیر
مشکل ار داری بیا آری رضا مشکل گشاست
طوف قبرش کن که در محشر مقام زائرش
فوق زوار حسین بن علی در کربلاست
بشنو از موسای کاظم این روایت را که گفت
زائر قبر رضا در عرش زوار خداست
گر به عالم بنگری هر کشوری را مرکزی است
مرکز ایران اسلامی خراسان رضاست
من نمی گویم خدایی لیک گویم چون خدای
نعمتت بی ابتدا و رحمتت بی انتهاست
من نه مدحت را از آن گفتم که دانستم که ای
بل از آن گفتم که جز مدح تو را گفتن خطاست