چهارده معصوم (ع) › حضرت امام رضا(ع) › ولادت
جلوه ذات خداوند غفور آمده است
جلوه ذات خداوند غفور آمده است
روح مصباح هدی مظهر نور آمده است
ثمر پنج تن آیا به عبور آمده است
به تماشاش دو صد لشکر حور آمده است
آنکه خاک قدمش رشگ قصور آمده است
قبله هفتم و بر خالق دو عالم ولی است
ابن موسی و گل فاطمه سوم علی است
نه نظیر است نه مثال است شه ملک قضاست
چشمه جود و سخا شافع عالم به جزاست
از دم اوست که عیسی نفسش جان افزاست
ز رخ ار برقع خود پس نکند تیره فضاست
هر چه بر لوح نویسند به مدحش بسزاست
پاره قلب پیمبر همه عشق رضاست
عالم آل محمد ثمر آل
رسول
وارث تیغ علی عصمت زهرای بتول
از مدینه متجلی شده روی شه طوس
شمس شرمنده و مه منفعل از شمس شموس
بر سرش تاج ولا بر دل ما کرده جلوس
آشنا با دل هر خسته و مأنوس نفوس
نشود هیچکس از درگه لطفش مأیوس
این من بی دل و این سلسله گیسوی او
نی عجب ضامن خلقی بشود آهوی او
انبیاء جمله کمر بسته میخانه تو
خضر لب تشنه یک جرعه ز پیمانه تو
حور و غلمان همه مست رخ جانانه تو
رزق هستی رسد از خنده مستانه تو
گردش چرخ بود لطف کریمانه تو
تو گلی و شده گلها همه دیوانه تو
چشم امید همه خلق به جود و کرمت
خیمه قلب همه صحن و رواق و حرمت
کنج ویرانه دل دم همه دم یاد توئیم
هم خرابیم ز عشق تو هم آباد توئیم
صحن آئینه اشکیم گهرشاد توئیم
رشته ای سبز بر آن پنجره فولاد توئیم
سائل و ریزه خور سفره اجداد توئیم
متوسل به هزار و یک اعداد توئیم
دردها در حرم تو به طبابت برسد
همه حاجات نگفته به اجابت برسد
زار و بیمار ، من از نرگس بیمار توأم
تو همه خوبی و من عبد گنهکار توأم
تو سراپا گل و من خار دل آزار توأم
بد و همسایه دیوار به دیوار توأم
هر چه هستم به کلافی سر بازار توأم
تو خریدار منی یا که خریدار توأم
چون قرار است شما حاجت مردم بدهید
جای جنت به گدایت دو سه گندم بدهید
مست مستم ز می ناب طهورایی تو
می برد دل ز همه طلعت زهرایی تو
روز و شب اشک فشان دیده مولایی تو
گشته هم سنگ حسن صبر و شکیبایی تو
چون حسین بن علی غربت و تنهایی تو
سوخت با زهر هلاهل دل زهرایی تو
به تو سوگند به آن پهلوی بشکسته شده
تو دعا
بهر فرج کن که دلم خسته شده